De overwinning

Tja, zaterdag was het dan eindelijk zover: het fagotconcours. Vroeg opstaan, nog even studeren en op reis naar de hoofdstad. Hoe dichter wij het conservatorium naderden hoe stiller ik werd. Nog net even tijd om de eerste deelneemster te horen. Een jong meisje, Mariska Rietman, die met veel rust en overtuiging haar programma bracht. Dat was een mooie binnenkomer. Toen werd het tijd om mijzelf voor te gaan bereiden: de warmte, het wachten, de gespannen sfeer bij de andere deelnemers; het werkte allemaal aardig op mijn zenuwen. Als iemand mijn optreden zou aflassen, zou ik dat op dat moment geen enkel probleem gevonden hebben geloof ik. Maar goed, wie A zegt moet ook B zeggen. Ik had op les uitgebreid geoefend met wat te doen bij zenuwen en hoe mijn adem onder controle te houden. Voor mij zou mijn optreden geslaagd zijn als ik in staat zou zijn mijn adem enigszins laag te houden en het publiek toch nog iets van mijn interpretaties en muziek te laten meebeleven. Voor ik het wist was ik aan de beurt. Ik begon met de Aria. Een zwaar stuk, maar waar ik tijdens de voorbereiding heel erg van genoten heb. Wat een diepgang en emoties riep dat stuk in mij op; prachtig.  Ik was in staat redelijk rustig te blijven, mijn tijd te nemen en ja…..het was even stil toen ik klaar was. De andere twee stukken vlogen in een roes voorbij, wat steken laten vallen want ach….ook fouten maken moet je leren. Maar plezier hadden we wel . En toen ineens was het voorbij!

Het voelde als een overwinning, een victorie; ik had het gedaan! Niets kon mijn dag nog kapot maken. Enthousiaste mensen spraken mij aan, ze hadden genoten van het concert. Ik kon de rest van de dag alleen nog met een grote grijns rondlopen en tevreden luisteren naar de andere optredens.

Toen kwam natuurlijk tot slot ook nog de officiële prijsuitreiking, de mening van de juryleden, die uiteraard alleen het resultaat kunnen beoordelen van ieders persoonlijke proces. Voor mij voelde het als een soort toegift. Mijn begeleiders en ik kregen de prijs voor het mooiste programma en een enthousiast doch ook kritisch juryrapport. Maar mijn werkelijke overwinning was toch de overwinning op mijzelf; ik ben wèrkelijk op dat podium gaan staan en heb laten horen waar ik de afgelopen maanden aan gewerkt heb. Ik hoop dat alle andere deelnemers die geen prijzen in de wacht sleepten, zichzelf kunnen prijzen om dàt wat ze toch maar even overwonnen hebben. Gefeliciteerd allemaal!

Hannah de Vos-Beckers