Overwegingen van een deelnemer

Meedoen met een concours? Nee, écht niets voor mij; al dat competitieve gedoe, “wie is de beste?”….muziek gaat toch over plezier en iets dat niet in woorden te vatten is? Dat gaat toch niet over cijfers of oordelen? Nee al dat  X-factor gedoe, laat dat maar over aan aanstormend talent; mij niet gezien.

Althans… dat dacht ik. Maar toch bleef het kriebelen, wat als ik mij nou tóch eens aan zou melden? Alleen voor de lol en het juryrapport natuurlijk. En uiteraard als oefening: “houd ik mijn zenuwen in bedwang”…..want winnen dat is allemaal voor ego’s.

Tja, en toen heb ik het toch gedaan. Mijzelf overwonnen, het schoorvoetend aan mijn lerares voorgesteld, die was enthousiast dus…….doen! Dat bracht een heleboel in beweging. Natuurlijk de vanzelfsprekende zaken: welke stukken ga ik spelen rondom de Aria. Niet te moeilijk, niet te makkelijk, heel bekend of juist heel bijzonder, verband houdend met die Aria, of er totaal los van staand…

Maar wat ik het meest interessant vind zijn de processen en vragen die het in mijzelf op gang brengt:

Oei, wat ben ik onzeker: durf ik wel mensen te vragen mij te begeleiden, vinden ze dat wel leuk genoeg, want wie ben ik nou helemaal? Durf ik met flair fouten te maken, of regeert mijn perfectionistische zelf? Durf ik te laten horen wat ik kan, maar vooral wie ik ben? Durf ik erop te vertrouwen dat ik daar míjn muziek laat horen en de mensen daarin iets kan laten beleven? Want daar gaat muziek toch over? Kan ik zelf nog wel genieten eenmaal op dat podium?

Of ga ik, als ik daar eenmaal sta, vanuit mijn zenuwen toch kiezen voor de veiligheid van  risicoloos spelen zodat alles er is maar niemand wordt geraakt. Raar fenomeen toch, die zenuwen, waar ben ik bang voor? Niemand heeft er wat aan als ik zenuwachtig ben, is het oordeel van anderen dan toch zó belangrijk? Waar ben ik aan begonnen…

Oh ja, en dat ego van mij, is dat er écht niet, nergens niet? Of komt het toch even om de hoek gluren als de jury zich uitspreekt?

Stapje voor stapje zie ik naar aanleiding van het concours een aantal van mijn eigen zwakheden onder ogen, ploeter ik verder op lastige loopjes, schaaf ik aan rammelende rieten, en zoek ik door naar een begeleider.

Nog een paar maanden te gaan, maar nu al heeft dat concours mij heel wat winst opgeleverd. En 12 oktober? Wat zou het mooi zijn dat als de laatste noot van de Aria geklonken heeft, de mensen doodstil zijn, want dat is, na zó’n stuk voor mij toch het grootste applaus.